Het schoteltje.

Met dank aan Juf Monique die op deze ludieke wijze haar groep 7 breuksommen probeert aan te leren!

Nog niet zo heel lang geleden, niet eens zover hier vandaan, leefde er eens een juffrouw. Op een dag stond de juffrouw voor de klas. Het was warm in het lokaal en de kinderen konden zich maar moeilijk concentreren. Laat staan dat ze hun hoofd bij de rekenles konden houden. Sterker nog, wat de juffrouw ook zei, de kinderen konden het niet bevatten. Met grote glazige ogen keken ze naar de juf alsof ze van een hele andere planeet kwam. Kleine zweetdruppeltjes parelden op het zongebruinde hoofd van de juf. Het zou een lange dag worden…

Na een poosje vroeg een jongetje: " Juf, wat zijn nou eigenlijk breuken?"

De ogen van de juf lichtten op. Ze begon te stralen en ze rende de klas uit. Muisstil werd het in de klas. De juf was weg. Waar was ze naar toe? Waarom keek ze zo blij?

Lang hoefden de kinderen niet te wachten op het antwoord, want daar was de juf al weer. In haar handen droeg ze een kostbare schat. Iedereen wist het, dat was het schoteltje van de directeur. Niemand op de hele school haalde het in z'n hoofd om dat schoteltje te pakken. Er waren zelfs juffen en meesters die nog niet eens naar het schoteltje durfden te kijken. Maar daar stond de juf met in haar handen "het" schoteltje. De kinderen hielden hun adem in. Één meisje fluisterde zelfs: "Dat doe je toch niet? Dat is het schoteltje van de directeur!"

"Jullie willen graag weten wat breuken zijn, nou dit is een breuk". De kinderen keken elkaar verbaasd aan, waar had de juf het toch over? Het enige dat zij zagen was "het" schoteltje. Ze keken weer naar de juf die langzaam haar handen naar voren uitstrekte en met een volkomen ontspannen gezicht het schoteltje losliet. Een zielig gerinkel volgde op haar actie. "Dit is nu een breuk!"

Ontzet keken de kinderen naar de grond. Daar lagen vier stukjes van wat eerst nog een schoteltje was. Heel ontspannen raapte de juf de stukjes op. " ¼, ¼, ¼, en ¼, dat is dus 4/4. en 4/4 is 1 hele. En 2/4 is hetzelfde als ½. De juf legde de vier stukjes op de grond naast haar zongebruinde voet in schoenen met waanzinnig hoge hakken. De juffrouw maakte een sprongetje en sprong op de vier stukjes. Ze bukte, raapte de kleine stukjes op en zei: "Dit is 100/100. En van nu af aan is er niemand van jullie meer die niet weet wat breuken zijn."

En zo is het ook gegaan. Sommige kinderen werden later briljante wiskundigen. Anderen werden gevreesde accountants, ook genieën in de statistiek had ze hiermee gecreëerd. En de kinderen van deze kinderen hadden nooit meer ruzie omdat hun moeder wel wist hoe je rookworst over 5 moest verdelen.

De juf heeft nog heel lang voor de klas gestaan. Maar ze mocht van de directeur nooit meer het vak rekenen geven…

Terug naar Reportages 2002 - 2003. Terug naar Reportages 2002 - 2003.